Jau m’hai anc mai fatsch in maletg da Dieu. Na dessan ins er betg, vairamain.

Ma per mai è Dieu sco… jau ves Dieu en la natira. El ha fatg nus e tut il bel che nus avain en il mund. Forsa er tut il na bel, quai pudess er esser. Ma jau ves surtut il bel ch’el ha fatg. E quai èn per mai il guaud e las muntognas e l’aua. E vi da quai hai jau er fitg bler plaschair. Gea, jau ves Dieu bain en la natira. E nus essan be ina part da la natira e na dastgain betg e pudain vairamain er betg regnar sur dad ella. Quai na savain nus insumma betg far.

Il pli savens raquint jau simplamain a Dieu ed al engraziel per tut quai ch’è capità durant il di. Lura giaschel jau en letg e di: “Grazia, che jau dastg restar saun e che nus avain avunda da mangiar.” E lura la rog jau da pertgirar tuts che jau hai gugent. E ch’el possia far guardia da nus tuts. E jau al engraziel per tut quai ch’el ha fatg da bun per nus.

Da pli baud, cur che nus tuts essan stads anc pli pitschens, jau e mes fragliuns, ha mintgin mintga saira ditg in’uraziun per ils auters. Ma quai na faschain nus per entant betg pli. Tar mia tatta urain nus avant co mangiar. Mintga giada cur che jau sun vi dal pestgar e maz il pestg, lura tir jau giu la chapitscha e di: “Grazia, che jau hai dastgà far quai.”

Damai, la dumengia na vom jau betg a baselgia. Quai hai jau fatsch da rar. Jau ma resent en baselgia da las giadas in pau restrenschì. Ma en in bel cult divin u insatge sumegliant sun jau bain gugent.