Tar mai è la cretta plitost en mia vita professiunala preschenta, perquai che jau lavur en la tgira. Là vegn jau bler ed adina puspè en contact cun questa tematica. Surtut en situaziuns palliativas, a la fin da la vita. Mintgatant giavischa la glieud ch’i vegnia in reverenda. E da las giadas giavischan els er d’urar ensemen. Nus pussibilitain quai er ad umans che na pon forsa betg pli sezs exprimer quest giavisch. Nus dumandain ils confamigliars: ”È la cretta stada impurtanta per quest pazient?”

Jau hai fatsch l’experientscha ch’ils pli blers muribunds sa dumondan savens : «Pertge? Pertge ussa? Pertge jau?» Ma lura bleras giadas er: «Tge vegn suenter u tge capita suenter?» Quai èn vairamain dumondas, che las persunas da tgira n’han betg la cumpetenza da respunder. E perquai ma para quai bain meglier sch’i vegnia en tals cas clamà in u ina reverenda che ha er in’ autra vista sin quai che nus da la tgira.

I dat muments en ils quals jau crai, ma plitost magari paucs, schess jau ussa. La mort da mes bab è segir stà in punct decisiv. E pli probabel er la causa pli gronda, perquai che jau na crai betg pli uschè u en sasez na crai betg en Dieu. Perquai ch’i vegn lura er là la dumonda dal “Pertge?” Ed apunta; La resposta na vegn jau mai a survegnir.

Tuts din adina: Dieu è qua, el è preschent, el gida. Ed en quel mument n’ha el betg gidà a mai u a nus. E perquai sun jau plitost dischillusa.