Skip to main content
  • Video:

Achille Branchi

Brusio

Scrinari

Jau pens che Dieu saja ina persuna che stat sur tuts. El gida a tuts che sa laschan gidar. Ma el è lontan da quels che na sa vulan betg laschar gidar.

Suenter mes accident – pervi d’ina ligerezza e perquai ses jau ses ussa sin ina sutga – hai jau adina pensà: “Per fortuna datti insatgi sur nus che m’ha protegì.”

Jau pens ch’i dettia trais chaussas en la vita d’ina persuna: la naschientscha, quai che succeda suenter, e la mort. Quai è mes avis.

A mai manca fitg la lavur cun ils mauns. Ma oramai è quai uschia pervi da mes accident, là na pon ins far nagut pli. Anzi, jau stoss savair grà. Jau aveva 35 onns, ma en la clinica hai jau vis giuvens da 17, 18 onns. Els m’han accumpagnà e m’han schizunt fatg giugar basket en la sutga cun rodas. Jau sai grà als sis mais passentads a Basilea. Grazia a las curas retschavidas poss jau viver oz en cundiziuns acceptablas.

Jau fatsch part ad ina gruppa da Country che l’avust sa vul preschentar a Poschiavo. Jau sun il mascottin da la gruppa. Mintga glindesdi vom jau a Grosio a guardar co ch’els ballan. Jau emprov dad ir ora e na m’enser betg en chasa. Er quai ma gida da viver. La vita è uschia, i sto cuntinuar!

« Dieu gida a quels che sa laschan gidar »

E ti, tge ès ti da dir? – Laschai ponderar